Er woonde in Praag, in 1968, een jonge arts genaamd Tomas...
Kleed je uit. - Wat?
Ik zei: 'Kleed je uit.'
Maar je hebt gisteravond alles al gezien.
Maar ik moet even iets bekijken.
Heel even maar.
De schoft. - Hoe flikt ie het?
Een, twee...
drie.
Maar de vrouw die hem het best begreep, was Sabina...
Ik moet gaan.
Blijf je nooit bij de vrouw slapen?
Nooit.
En als er een vrouw bij jou thuis is?
Dan veins ik slapeloosheid.
Of wat dan ook.
Bovendien heb ik een erg smal bed.
Bent u bang voor vrouwen, dokter?
Natuurlijk.
Ik ben echt dol op je, Tomas. Je bent het tegenovergestelde van kitsch.
In het koninkrijk van de kitsch...
zou jij een monster zijn.
Wacht nog even. - Sabina, ik moet gaan.
Nee, wacht even.
Wat ben ik nu?
Een monster.
Tomas moest naar een kuuroord om te opereren...
Kamer zes.
Daar gaan we.
Cognac.
Mag het op m'n kamerrekening? - Natuurlijk.
Wat grappig.
U zit op kamer zes. - Nou en?
En mijn werk zit er om zes uur op.
En om zes uur moet ik weer in Praag zijn.
Om ongeveer zes uur.
Ik ben zo terug.
Wacht.
Weet je, dit is mijn bank. - Jouw bank?
Ja, ik ga elk dag op deze bank zitten lezen.
Grappig, hè?
Ja.
Wat lees je? - Anna Karenina van Tolstoy.
Ja, die Anna Karenina.
Ik was wel eerder gekomen, maar m'n moeder...
Woon je bij je moeder?
Ik ben uitgecheckt uit m'n kamer. - Ga je weg?
Ja, het wordt al laat.
Ik kwam alleen om te opereren.
Een collega zou komen...
maar hij blesseerde zich.
Misschien kom ik ooit terug.
Waarom zou je terugkomen? Het is hier zo saai.
Niemand leest iets. Niemand discussieert ergens over.
Weet je wat ik bedoel?
Ja.
Leuk je te hebben ontmoet. Tot ziens.
Ben je alleen op zoek naar plezier?
Of is iedere vrouw een nieuw land...
waarvan je de geheimen wilt ontdekken?
Wil je weten wat ze zal zeggen als ze vrijt?
Of hoe ze zal glimlachen?
Hoe ze zal fluisteren...
kreunen, schreeuwen...
Of de allerkleinste...
onvoorstelbare details.
Kleinigheden waardoor de ene vrouw...
totaal verschilt van de andere.
Wat is mijn detail, dokter?
Je hoed, Sabina.
De hoed...
is van m'n grootvaders grootvader geweest.
Hij leefde heel erg lang geleden.
Erg lang geleden.
Waar kijk je naar?
Je ogen.
Hallo.
Zo, je bent dus in Praag.
Ik ben net aangekomen.
Ik kom vrienden opzoeken en iets regelen.
Ik zoek ander werk.
Waarom kom je niet binnen? - Ben je alleen?
Kleed je uit.
Pardon.
Ik heb vast kougevat in de trein.
Laat ik maar even naar je kijken. Kom hier.
Heb ik koude handen?
Ik kan niet tegen kietelen. - Doet het hier pijn?
Kijk omhoog. Omlaag.
Naar links.
Naar rechts.
Maak je geen zorgen.
Ik ben dokter.
lets hoger.
Zo, ja.
lnademen.
Opnieuw.
Hoesten.
Prima.
En omhoog.
Alles ziet er prima uit.
Prima.
Doe je mond open.
Tong.
Genève heeft gebeld. Ze willen je daar nog steeds hebben.
Waarom zou ik naar Genève gaan? Het is hier prima.
Dat hoop ik maar.
Zouden de Russen hier niet ingrijpen? Denk maar aan Hongarije.
Nee. De wereld zou het niet toestaan.
Bovendien hebben wij socialisme met een menselijk gezicht.
Wie kan daartegen zijn?
M'n patiënt is hier. - Welke? Varkens worden niet toegelaten.
Hij moest in de truck wachten. - We maken wel een uitzondering.
Dag, dokter. U bent niet boos omdat ik Mefisto heb meegenomen?
Een cadeautje voor u. - Geweldig. Dank je.
En, Pavel.
De operatie was een maand geleden? - Ja.
Nog pijn? - Nee.
Duizeligheid? Hoofdpijn? - Nee.
Mooi. Je mag terug naar je boerderij.
Alleen het stuk schedel moet nog vervangen worden.
Hoe laat kan ik je vanavond verwachten?
Sorry, ik kan vanavond niet komen.
Jammer.
Morgenmiddag?
Morgenavond.
Dus de geruchten zijn waar. Er is iemand bij je ingetrokken.
Nee. - Ik heb m'n spionnen.
Tot ziens, dokter.
Hij is hier niet.
Je bent vast zonder sok gekomen.
Hoe kan dat nou? Ik draag toch niet maar één sok?
Je bent de laatste tijd erg afwezig. Altijd gehaast.
Je kijkt altijd op je horloge.
Ik leen je wel een van m'n kousen.
Moet ik dit aandoen? - Het is koud buiten, dokter.
Je denkt dat ik met iets doms bezig ben.
Misschien. Hoe kan ik dat weten?
Waar hebben we het over?
Tereza.
Als ik twee levens had...
kon ik haar in het ene leven bij me laten wonen...
en in het andere eruit gooien.
Dan zou ik gaan vergelijken en zien wat de beste optie was.
Maar we leven maar eenmaal.
Het leven is zo licht.
Als een contour, onmogelijk...
om in te vullen of te corrigeren.
Of te verbeteren.
Het is beangstigend.
Luister, Sabina, ze zoekt iets te doen hier in Praag, en ik...
Je wilt dat ik... haar help?
Ze heeft geen opleiding, maar ze maakt mooie foto's.
Ik vroeg me af of jij...
Je bedoelt...
je wilt dat ik jou help.
Kom binnen, Tereza.
Laten we theedrinken. - Ja. Zet jij hem maar.
Ja, natuurlijk.
Het is hier een rotzooi.
Ik probeer me altijd niet te veel te hechten aan een plek...
aan voorwerpen...
of aan mensen.
Tereza, kom eens mee.
Ik wil je wat foto's laten zien.
Ken je Man Ray? - Nee.
Ik vind...
Ik vind deze erg mooi.
Dit is Lee Miller.
Ze is zo...
Ze is zo mooi.
Tomas zegt dat jij fotografe bent.
Er valt op straat zoveel te fotograferen.
Ik kan je helpen met de publicatie van je foto's.
Prachtige foto's.
Ze probeerden iets anders uit.
Ze zochten naar een nieuwe schoonheid.
Ja.
lets hogers.
Hier is m'n thee.
Wat is er? Tereza?
Ik heb gedroomd.
Ik was bij haar.
Bij Sabina. In haar studio.
En jij was met haar aan het vrijen.
In haar grote bed.
Ik moest van jou tegen de muur staan...
en mocht me niet verroeren.
Ik moest van jou toekijken.
En het toekijken deed me zo'n pijn...
dat ik naalden onder m'n nagels ging steken...
om de pijn in m'n hart te stoppen.
Het deed zo'n pijn.
Waarom deed je me dat aan?
Het was maar een droom.
Probeer te slapen.
Dat kan ik niet. - Jawel. Kom hier.
Ik kan niet slapen.
Jawel. Kom maar in m'n armen slapen.
Als een vogeltje.
Als een bezem tussen andere bezems...
in een bezemkast.
Als een papegaaitje.
Als een fluitje.
Als een liedje.
Als een lied gezongen door een bos...
in een bos...
duizend jaar geleden.
Kijk. Tereza's foto's zijn er.
Twee hele bladzijden. - Dank je, Sabina.
Gefeliciteerd. Ze zijn geweldig.
Tereza, m'n collega Jiri, en dit is onze hoofdchirurg.
Hallo. - Aangenaam.
Prachtig.
Hier heb je echt een nieuw elan getroffen.
Je ziet hoe alles verandert.
Niet alles. Kijk daar maar.
Onze kameraden met de Russen.
Sommigen veranderen nooit.
Sommigen blijven schurken.
Hoe weet je dat?
Ik vraag mezelf altijd af: 'Zie je het aan iemands gezicht?
'Kunnen we aan iemands gezicht zien of hij een schurk is of niet?'
Laten we ze eens bekijken.
Schurk.
Geen twijfel. - Absoluut.
We hebben jullie door. Schurken.
Wat zeggen jullie van Tomas?
Absoluut een schurk. - Waarom?
Waarom? Ligt het aan z'n mond?
Z'n sluwe ogen?
Nee, het zit goed verborgen in z'n hersens.
Die dingen zitten in al onze hersens verborgen.
Waar zit dan het verschil in? - Misschien in één-miljoenste deeltje.
Misschien is er geen verschil.
Deze mannen weten niet eens of ze schurken zijn of niet.
Meen je dat?
Meer dan 100.000 mensen...
werden opgepakt, gemarteld en geëxecuteerd onder hun regime.
En nu roepen deze mannen...
dat ze niets hebben geweten.
Dat ze zijn misleid of gemanipuleerd.
Dat ze onschuldig waren.
Niet onschuldig, maar...
niet op de hoogte, misschien.
Hou op, ze moeten hebben geweten wat ze deden.
Anders is het ondenkbaar.
Het geeft niet of ze het wisten of niet.
Ik heb aan Oedipus gedacht. - Brave koning Oedipus.
Is naar bed gaan met je moeder hetzelfde soort misdaad?
Toen Oedipus besefte dat hij z'n vader had vermoord...
zonder te weten dat het z'n vader was...
en hij met z'n moeder naar bed ging...
en dat door zijn misdaden zijn stad door plagen werd geteisterd...
kon hij niet aanzien wat hij had aangericht.
Hij rukte z'n eigen ogen uit en vertrok.
Hij voelde zich niet onschuldig.
Hij vond dat hij zichzelf moest straffen.
Maar onze leiders, anders dan Oedipus...
vonden zichzelf wel onschuldig.
En toen de wreedheden...
van het Stalintijdperk bekend werden...
riepen ze: 'We wisten niet wat er gaande was.
'Ons geweten is zuiver.'
Maar het verschil is...
Het belangrijke verschil is...
dat zij aan de macht bleven.
En ze hadden hun ogen eruit moeten rukken.
Ik beweer alleen dat sinds Oedipus de moraal is veranderd.
Kom op.
Waarom schrijf je het niet op? - Ik ben geen schrijver.
Het wordt vast uitgegeven. Al onze politieke toestanden zitten erin.
Politiek kan me niet zoveel schelen.
Wat kan je wel schelen?
Zit iets je dwars? - Nee, waarom?
Wat is er mis? - Niets. Nee...
Toen ik je met een andere man zag dansen...
dacht ik: 'Hij zou haar minnaar kunnen zijn.'
Je bent jaloers.
Ik ben niet jaloers. - Wel waar.
Je bent jaloers. - Dat ben ik niet, Tereza.
Hij is jaloers. - Dat is hij niet. Wie is hij?
Hij is jaloers. - Ik ben niet jaloers.
Hij is jaloers. - Wat jij wilt, Tereza.
Je bent jaloers. - Niet waar.
Dat ben je wel. - Niet waar.
Wel waar. - Laat los.
Ik laat niet los. Je bent jaloers.
Niet waar. - Wel waar.
Nee.
Wil je met me trouwen? - Wat? Nee.
Nee. - Ja.
Ja?
Wil jij m'n getuige zijn? - Natuurlijk.
Ik moet voor Mefisto een zwarte das kopen.
Hoor je dat, Mefisto? Een zwarte das.
Lief verloofd paar, ik verwelkom jullie...
uit het allerdiepst van m'n hart...
op deze zeer bijzondere dag...
waarop jullie uit vrije wil besloten om voor de wet...
man en vrouw te worden.
Jullie zullen beiden weten dat het jullie plicht is...
om elkaar te ondersteunen...
en ik weet zeker dat jullie beiden jullie eigen medische dossier kennen.
Ik moet jullie dit vertellen:
Het leven is geen wandeling door een zonnig weiland.
Het leven is geen wandeling door een zonnig weiland...
en het leven is geen wandeling door een rozentuin.
Ons socialistische land...
heeft veel voor jullie gedaan.
De beurt is nu aan jullie.
Breng ik jullie aan het lachen? - Nee.
Lachen jullie me uit?
Het spijt me.
Ik ga niet verder.
Is in dit land niets heilig meer?
Als jullie niet serieus kunnen zijn, verdienen jullie 't niet om te trouwen.
Laten we er een nemen.
Hij zal ons gelukkig maken.
Kies er maar een.
Deze.
Daar heb je m'n neef van het platteland.
Laten we hem Tolstoy noemen.
Toen ik je de eerste keer ontmoette, las je Tolstoy.
Tolstoy kan niet, het is een meisje.
Het is een meisje. Anna Karenina dan?
Hij lijkt helemaal niet op Anna Karenina. Het is een mannengezicht.
Hij lijkt meer op Anna's echtgenoot.
Laten we haar Karenin noemen.
Karenin. - Kom, Karenin. We gaan naar huis.
Ik vind het prachtig.
Koning Oedipus.
Het is een erg goed idee.
En met die veranderingen kunnen we het volgende week uitgeven.
Eva, wil je dit uittypen?
Tegenwoordig kunnen we zoiets uitgeven.
Dat is fantastisch.
Moet je nagaan.
Volledige rehabilitatie van de mensen die werden vervolgd.
Volledige vrijheid van meningsuiting, van de pers.
Onafhankelijkheid van de Russen. Meer wilden we niet.
En denk je dat de Russen ons dat toestaan?
Wat kunnen ze doen?
Helemaal niets, dokter.
Ga door met schrijven. - Dank je, maar chirurgie is makkelijker.
Breng me naar hen toe.
Je bent wakker.
Neem me naar hen mee. - Naar wie?
Die andere vrouwen.
Neem me naar hen mee als je met hen vrijt.
Ik zal ze voor je uitkleden.
Dat doe ik graag.
Heus.
Ik zal ze in bad doen en naar jou toebrengen.
Ik zal alles doen wat jij wilt.
De lichamen van andere vrouwen zullen onze speeltjes zijn.
Tereza, waar heb je het over?
Ik weet dat je naar andere vrouwen toegaat.
Dat kun je niet voor me verbergen.
Ik probeer mezelf voor te houden:
'Het stelt niets voor.
'Het is onbelangrijk.
'Hij gaat gewoon vreemd. Hij kan het niet weerstaan.
'Maar ik weet dat hij van me houdt. Dat weet ik zeker.
'Hij houdt van me.'
Maar ik kan er niet tegen.
Ik heb het geprobeerd. Het gaat gewoon niet.
Neem me naar hen mee. Laat me niet alleen.
Rustig maar.
Hou op met praten. Probeer te slapen. Je hebt slaap nodig.
Ik wil niet slapen.
Ik weet dat je genoeg van me hebt.
Dat weet ik.
Ik kan het in je ogen zien.
Hallo. Ja.
Wat?
Ze komen eraan.
Tereza, blijf daar. Karenin.
Tomas.
Ik ga naar Zwitserland. - Waar?
Naar Genève.
Succes.
- Wees voorzichtig.
Waar komen jullie vandaan? - Nederland.
Mooi. Neem deze mee.
Laat ze publiceren, alsjeblieft.
Bent u gek geworden?
Beseffen jullie niet dat we van jullie houden?
Dat we altijd van jullie hebben gehouden?
Dat we kwamen om jullie te beschermen?
Te beschermen?
Waarvoor?
Heeft u uw foto's aan buitenlanders gegeven?
Ja.
Beseft u dat u daarvoor de kogel kunt krijgen?
Aan de hand van onze foto's identificeren ze mensen.
Is die camera van u? - Nee.
Hij is wel van u. Wie is die man?
Wie is die man?
Nooit eerder gezien.
Die bent u. - Nee.
Ik weet het zeker. - Absoluut niet.
Die bent u.
Nee.
RUSSEN PAKKEN DUBCEK UlTWlSSELlNG MlTRAlLLEURVUUR
TSJECHEN WElGEREN lNFORMATlE
Nee.
Succes. - U ook.
De invasie van ons land...
vormt een duidelijke daad van agressie...
tegen een onafhankelijk land.
Ons Tsjechische volk had het recht en de plicht...
om tegen de aanvaller te vechten.
Mensen die de moed niet hebben...
om te vechten met wapens in hun handen, verdienen geen vrijheid.
Waarom bent u dan geëmigreerd? Ga terug en vecht.
U kunt hier makkelijk beweren dat anderen moeten vechten.
Ooit wordt aan iedereen gevraagd:
'Wat deed u tegen het communistische bewind?'
Neem me niet kwalijk.
Neem me niet kwalijk, ik wilde u iets vragen.
Wat dan? - Waarom deed u dat daar binnen?
Waarom wilt u dat weten?
Wie bent u? - Ik heet Franz.
Ik kwam als toehoorder naar die bijeenkomst.
Ik ben niet van de politie. Ik ben professor aan de universiteit.
Ik heb niets gemeen met die mensen.
Het enige wat hen bindt...
zijn de mislukkingen en de verwijten aan elkaar.
Ballingschap is zwaar.
De mensen voelen zich in de steek gelaten en onbegrepen.
Ze voelen zich verloren en eenzaam.
Uw land is bezet. Laat dat u onverschillig?
Ik kan niet tegen wijzende vingers en opgeheven vuisten.
Wat wilt u dan doen?
Ik wil lunchen. Ik heb honger.
Toen ik in Parijs studeerde...
hield ik van demonstraties, optochten, menigten, geschreeuw.
Ik wilde er graag bijhoren.
Ik zag de hele wereld als één grote mars...
steeds verder richting een betere wereld.
Ik ook. Ik marcheerde elk jaar. - Echt waar?
Ja, maar ik moest marcheren.
Iedereen moest dat.
De 1-meiparade, alle meisjes hetzelfde gekleed.
Iedereen glimlachte, iedereen gooide bloemen.
Ik kon nooit in de pas blijven.
De meisjes achter me trapten expres op m'n hakken.
Wat er met jouw land is gebeurd, is een tragedie.
Vind je dat? - Natuurlijk.
Er was hoop. Die hebben ze vermoord.
Je gaat toch niet saai worden?
Ober?
Kunt u dat lawaai afzetten? - Lawaai?
Ja. Wat u muziek noemt.
Ik moet het de manager vragen.
Muziek verandert overal in lawaai.
Kijk. Deze plastic bloemen...
Ze staan zelfs in het water.
En kijk eens naar buiten.
Die gebouwen...
de verlelijking van de wereld.
Schoonheid vinden we alleen op de plek...
die door haar vervolgers over het hoofd werd gezien.
Het gebeurt over de hele wereld...
en ik heb er een hekel aan.
Is er iets mis? - Mis? Nee.
Alles is prima.
Alleen dat lawaai. Kunt u het afzetten?
Het klinkt als vies water.
Het spijt me, meneer.
De andere gasten houden wel van dit lawaai.
Hoe kunnen ze eten en naar shit luisteren?
In dat geval...
zoeken we een gelegenheid met een betere smaak.
Dank u.
Je vond het toch niet erg om daar te vertrekken?
lntegendeel. Ik vertrek graag ergens.
Ik vertrek graag.
Ik hoop dat jij je niet verveelt.
Absoluut niet.
Maar ik moet over een uur met de trein. Ik geef morgen een lezing in Turijn.
Reis je met de trein? - Altijd.
Ik ben gek op treinen. Ze zijn zo erotisch.
Mijn vrouw heeft trouwens een galerie.
Misschien kan ze je helpen.
Ben je getrouwd?
Ja.
Kijk uit.
Voorzichtig.
Nou, welkom in Genève.
Dat is goed werk. Maar het is te laat.
Russen in Praag... We hebben deze al overal gezien.
De gebeurtenissen zijn al te lang geleden. Het is voorbij.
Maar daar is nog niets voorbij.
Iedereen eist nog steeds dat de Russen vertrekken.
In het hele land wordt gestaakt en geprotesteerd.
Maar dat kan hier niemand meer iets schelen.
Hier is het artikel over de nudisten in Frankrijk.
Dank je.
Wacht, kijk even.
Prachtige foto's van Praag.
Jammer dat we ze nu pas krijgen.
Dit zijn mijn foto's. Ze hebben natuurlijk niets te maken met die van jou.
SubtitleSync (http://www.subtitlesync.com.ar)